sectrumsempra

stoi czekając na wejście widzi jego wchodzącego po schodach powietrze ginie jej płucach serce bije jak oszalałe on idzie ku niej na jej twarzy pojawia sie szeroki uśmiech a jej serce próbuje wyskoczyć z piersi jako pierwszy zaczyna dialog jest rozradowana nie potrafi na niego nie patrzeć w jej głowie pojawia się myśl jak bardzo pragnie dotknąć jego ust jak bardzo pragnę je pocałować chciałaby to zrobić jednak nie może zderza sie z bolesną rzeczywistością a jej uśmiech znika z jego odejsciem 

chciała tak bardzo by podjął decyzję decyzję, która nie pozwoli jej zwariować znienawidziła siebie choć powinna znienawidzić jego za to co z nią robił za to, że nie umiała przestać o nim myśleć jednak sama była sobie winna jest w nim zakochana i wie, że dała by wszystko co może by sprawić uśmiech na jego twarzy jednak on nie miał o tym pojęcia 

jak długo będziesz sie bronił? jak długo będę sie bronić? jak długo będziemy się bronić przed tym co czujemy? jak długo będę bronić się przed własną zgubą? jak długo nasze oczy będą patrzeć, że nic sie nie dzieje? jak długo będziemy robić z siebie głupich? jak długo będę głupia w twoich oczach? jak długo każesz mi czekać na tę przeklętą rozmowę? skoro już sie rozpadam przez ciebie a ty nawet o tym nie wiesz...